Υπάρχουν ταξίδια που τα θυμάσαι για όσα είδες και άλλα για όσα ένιωσες χωρίς να το καταλάβεις αμέσως. Η Τήνος, ανήκει σε αυτήν την κατηγορία.
Πρωί
Το πρωί στην Τήνο όλα κινούνται πιο αργά και αυτό είναι το μεγαλύτερό της πλεονέκτημα. Ξυπνάς χωρίς πίεση, χωρίς πρόγραμμα. Το φως απλώνεται ήρεμα πάνω στα σπίτια και οι δρόμοι μοιάζουν να σου ανήκουν για λίγο. Περπατάς χωρίς συγκεκριμένο προορισμό, και τον αέρα να σου θυμίζει ότι εδώ τα πράγματα δεν χρειάζεται να γίνονται γρήγορα για να έχουν αξία. Είναι από εκείνες τις στιγμές που δεν συμβαίνει κάτι «σημαντικό», αλλά νιώθεις πλήρης.
Απόγευμα
Το απόγευμα το νησί αλλάζει πρόσωπο. Ο ήλιος χαμηλώνει, τα χρώματα ζεσταίνουν και η Τήνος δείχνει τον πραγματικό της χαρακτήρα. Ένα χωριό, ένα μονοπάτι, μια μικρή στάση στη διαδρομή χωρίς λόγο. Δεν ψάχνεις αξιοθέατα, αλλά να χαθείς, αφήνοντας τον τόπο να σε οδηγήσει. Κάπου εκεί συνειδητοποιείς ότι το ταξίδι δεν είναι η λίστα με όσα πρέπει να δείς, αλλά ο χώρος που αφήνεις στον εαυτό σου να παρατηρεί.
Βράδυ
Το βράδυ η Τήνος γίνεται πιο εσωτερική, σχεδόν προσωπική. Τα φώτα είναι χαμηλά, οι κουβέντες λιγότερες και η θάλασσα ακούγεται πιο καθαρά. Σαν μια παύση μέσα στη μέρα. Δεν υπάρχει αυτή η ανάγκη για εντυπωσιασμό. Μόνο η αίσθηση ότι όταν τα πράγματα είναι λίγα απλά, και αληθινά τότε καταλαβαίνεις ότι αυτό αρκεί.
Ίσως αυτό να είναι τελικά που σε κράτα στην Τήνο. Όχι οι εικόνες, αλλά η ισορροπία. Ένας τόπος που μέσα στην ίδια μέρα μπορεί να σου δείξει τρεις διαφορετικές στιγμές και να σου θυμίσει πόσο σημαντικό είναι να ταξιδεύεις με παρουσία, όχι με βιασύνη.
