Υπάρχει μια στιγμή μέσα στην εβδομάδα που όλα μοιάζουν να ηρεμούν. Συνήθως έρχεται την Κυριακή το απόγευμα, εκεί που η μέρα κλείνει σιγά σιγά και το μυαλό αρχίζει να ξεφεύγει από την καθημερινότητα. Κρατάς το κινητό, χαζεύεις χωρίς σκοπό και κάπου εκεί πιάνεις τον εαυτό σου να σκέφτεται κάτι πολύ απλό: να έφευγες κάπου τώρα.
Δεν είναι μια δυνατή σκέψη, ούτε κάτι που λες φωναχτά. Είναι περισσότερο μια αίσθηση. Ένα μικρό “τράβηγμα” προς κάπου αλλού σε ένα νησί, σε ένα βουνό, σε ένα μέρος που δεν έχεις πάει ακόμα ή που σου έχει μείνει στο μυαλό.
Και το περίεργο είναι ότι συνήθως ξέρεις ήδη πού θέλεις να πας. Έχεις δει μια φωτογραφία, έχεις ακούσει μια πρόταση, έχεις πει κάποια στιγμή “εκεί θέλω να πάω”. Αυτή η εικόνα υπάρχει ήδη μέσα σου, απλά την αφήνεις στην άκρη.
Γιατί κάπου εκεί μπαίνει η λογική. “Δεν είναι τώρα η στιγμή”, “έχω δουλειά”, “θα το δω αργότερα”. Και έτσι, χωρίς να το καταλάβεις, το αφήνεις για μετά. Ένα μετά που συνήθως δεν έρχεται ποτέ.
Κι όμως, σώμα και μυαλό, σου στέλνουν σημάδια. Ξυπνάς κουρασμένος χωρίς ιδιαίτερο λόγο, δεν έχεις την ίδια διάθεση και η καθημερινότητα αρχίζει να σε βαραίνει περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε. Δεν είναι τυχαίο.
Η αλήθεια είναι πολύ πιο απλή απ’ όσο νομίζεις. Δεν χρειάζεται να είναι τέλειο. Δεν χρειάζεται να είναι μεγάλο. Χρειάζεται απλά να γίνει.
Ακόμα και ένα μικρό ταξίδι, ένα διήμερο, μια απόφαση της τελευταίας στιγμής, μπορεί να σου αλλάξει τελείως τη διάθεση. Να σε “ξεκολλήσει” από αυτό που νιώθεις χωρίς καν να το έχεις καταλάβει. Γιατί τελικά, τα καλύτερα ταξίδια δεν είναι αυτά που οργανώθηκαν τέλεια. Είναι αυτά που ξεκίνησαν με μια απλή σκέψη και μια ακόμα πιο απλή απόφαση: “πάμε.”
Χωρίς πολλή ανάλυση, χωρίς πίεση να πάνε όλα τέλεια. Μόνο με την ανάγκη να αλλάξεις εικόνες, να πάρεις μια ανάσα, να βγεις λίγο έξω από το ίδιο το συνηθισμένο. Ίσως λοιπόν, πριν τελειώσει αυτή η Κυριακή, αξίζει να σταματήσεις για λίγο και να σκεφτείς κάτι πολύ συγκεκριμένο:
Αν μπορούσες να φύγεις αύριο, πού θα πήγαινες; Μην απαντήσεις γρήγορα. Δώσε λίγο χρόνο σε αυτή τη σκέψη. Γιατί μπορεί αυτή τη φορά…
να μην μείνει απλά μια σκέψη.