Τα ταξίδια χωρίς χάρτη έχουν μια παράξενη ιδιότητα: δεν σου επιτρέπουν να προσποιείσαι. Όταν δεν ξέρεις τι ακολουθεί, δεν μπορείς να στηριχτείς στον έλεγχο. Και τότε, αυτός που ταξιδεύει μένει μόνος με τον εαυτό του. Όχι τον κοινωνικό. Τον πραγματικό.
Όταν ο δρόμος δεν σε ρωτάει ποιος είσαι
Σε μια άγνωστη πόλη, περπατώντας χωρίς προορισμό, συνειδητοποίησε ότι δεν τον ένοιαζε πια να «δει τα πάντα». Δεν τον απασχολούσε αν θα χάσει κάτι σημαντικό. Γιατί είχε καταλάβει ότι το σημαντικό δεν ήταν έξω. Ήταν μέσα στις στιγμές που του επέτρεπε να ζήσει χωρίς να τις καταγράφει.
Κάθισε μόνος σε ένα παγκάκι, κοιτάζοντας ανθρώπους που δεν θα ξανάβλεπε ποτέ. Και ένιωσε πλήρης. Όχι χαρούμενος με τον τρόπο που συνηθίζεται να περιγράφεται η χαρά. Αλλά ήσυχος. Σαν να είχαν ευθυγραμμιστεί, έστω για λίγο, όλα όσα μέσα του συνήθως συγκρούονται.
Το solo ταξίδι δεν είναι μοναξιά
Υπάρχει μια παρεξήγηση γύρω από το ταξίδι μόνος. Πολλοί το συνδέουν με μοναξιά, με έλλειψη, με κάτι προσωρινό μέχρι να βρεθεί «η σωστή παρέα». Όμως εκείνος έμαθε κάτι άλλο:
Το solo ταξίδι δεν αφαιρεί – Προσθέτει χρόνο – Προσθέτει σιωπή – Προσθέτει ερωτήσεις
Όταν ταξιδεύεις μόνος, δεν έχεις πού να κρυφτείς. Δεν υπάρχει κάποιος να γεμίσει τα κενά με κουβέντα. Δεν υπάρχει συμβιβασμός στο τι θα κάνεις μετά. Κι αυτό, όσο άβολο κι αν ακούγεται, είναι απελευθερωτικό.
Το ταξίδι ως διαδικασία και όχι ως επίτευγμα
Για χρόνια, τα ταξίδια του έμοιαζαν με στόχους. Χώρες που έπρεπε να «μπουν στη λίστα». Εμπειρίες που έπρεπε να ολοκληρωθούν. Τώρα, κάτι είχε αλλάξει. Δεν μετρούσε πια το ταξίδι με βάση το αποτέλεσμα, αλλά με βάση το αποτύπωμα.
Κάποιες μέρες δεν συνέβη τίποτα «αξιοσημείωτο». Δεν υπήρχε ιστορία να ειπωθεί. Κι όμως, αυτές οι μέρες ήταν οι πιο ουσιαστικές. Γιατί μέσα τους υπήρχε χώρος να αναδυθούν σκέψεις που στο σπίτι πνίγονταν από την καθημερινότητα.
Κατάλαβε ότι το ταξίδι δεν χρειάζεται να είναι συνεχώς έντονο. Δεν χρειάζεται να είναι γεμάτο highlights. Όπως και η ζωή. Οι ενδιάμεσες στιγμές –αυτές που συνήθως προσπερνάμε– είναι συχνά εκείνες που μας αλλάζουν περισσότερο.
Χωρίς χάρτη, αλλά όχι χαμένος
Το να ταξιδεύει χωρίς χάρτη δεν σήμαινε ότι ήταν χαμένος. Σήμαινε ότι ήταν ανοιχτός. Ανοιχτός στο λάθος, στην καθυστέρηση, στην αλλαγή σχεδίων. Κάθε φορά που κάτι δεν πήγαινε όπως «έπρεπε», είχε την ευκαιρία να δει πώς αντιδρά. Με θυμό; Με άγχος; Ή με αποδοχή;
Και κάπως έτσι, το ταξίδι άρχισε να λειτουργεί σαν πρόβα ζωής. Ένα ασφαλές πεδίο όπου μπορούσε να δοκιμάσει να αφήνεται. Να μην ελέγχει τα πάντα. Να μην ξέρει πάντα την επόμενη κίνηση.
Σε μια απρόσμενη διαδρομή, γνώρισε ανθρώπους που δεν έμοιαζαν με τίποτα από όσα είχε συνηθίσει. Δεν έμειναν σε επαφή. Δεν αντάλλαξαν υποσχέσεις. Αλλά του άφησαν κάτι: την υπενθύμιση ότι ο κόσμος είναι πολύ μεγαλύτερος από τον μικρό κύκλο σκέψεων που συχνά τον περιορίζει.
Το πιο μακρινό ταξίδι είναι προς τα μέσα
Κάπου εκεί, χωρίς δραματικές αποκαλύψεις, χωρίς μεγάλες δηλώσεις, συνειδητοποίησε κάτι απλό:
το πιο σημαντικό ταξίδι δεν ήταν γεωγραφικό. Ήταν εσωτερικό.
Δεν επέστρεψε διαφορετικός άνθρωπος. Επέστρεψε, όμως, λίγο πιο ειλικρινής. Με λιγότερη ανάγκη να αποδείξει. Με μεγαλύτερη διάθεση να ακούσει. Και με την επίγνωση ότι μπορεί να φύγει ξανά – όχι για να ξεφύγει, αλλά για να συναντήσει τον εαυτό του σε άλλη εκδοχή.
Αυτό το ταξίδι δεν τελείωσε με την επιστροφή. Συνεχίζεται κάθε φορά που επιλέγει να ζει λίγο πιο συνειδητά. Κάθε φορά που δεν γεμίζει το πρόγραμμα μόνο και μόνο για να μην μείνει κενό. Κάθε φορά που θυμάται ότι δεν χρειάζεται χάρτη για να ξέρει πού πάει, αρκεί να ξέρει πώς θέλει να νιώθει.
Επίλογος
Αν τα προηγούμενα ταξίδια του έμαθαν πώς να φεύγει, αυτό του έμαθε πώς να μένει. Να μένει στη στιγμή. Να μένει με τον εαυτό του. Να μένει ανοιχτός.
Και ίσως, τελικά, αυτό να είναι το νόημα κάθε ταξιδιού: όχι να σε πάει μακριά, αλλά να σε φέρει πιο κοντά. Σε αυτό που είσαι όταν δεν σε καθοδηγεί κανείς. Όταν δεν σε περιμένει κανείς. Όταν απλώς περπατάς – και ακούς.
Η ιστορία αυτή, αν και αφηγηματική, σε ορισμένα σημεία της αντλεί από προσωπικές εμπειρίες και αλήθειες. Όχι για να δοθούν απαντήσεις, αλλά για να ειπωθούν ερωτήματα που γεννιούνται μόνο όταν ταξιδεύεις πραγματικά. Κ.Ε.
