Υπάρχει μια στιγμή στη ζωή που καταλαβαίνεις πως το ταξίδι δεν είναι πια αυτό που ήταν. Όχι επειδή χάθηκε η αγάπη γι’ αυτό, αλλά επειδή άλλαξες εσύ. Κάποτε ταξίδευες για να φύγεις. Τώρα ταξιδεύεις για να καταλάβεις.
Γιατί μεγαλώνοντας ταξιδεύουμε διαφορετικά
Στα πρώτα ταξίδια υπήρχε βιασύνη. Πρόγραμμα γεμάτο, μέρες στριμωγμένες, checklists αξιοθέατων. Φοβόσουν μήπως χάσεις κάτι. Έπρεπε να τα δεις όλα, να τα ζήσεις όλα, να τα προλάβεις όλα. Το ταξίδι έμοιαζε με αγώνα δρόμου.
Μεγαλώνοντας, κάτι αλλάζει. Δεν σε νοιάζει πια να δεις τα πάντα. Σε νοιάζει να νιώσεις. Να καθίσεις. Να παρατηρήσεις. Να χαθείς χωρίς ενοχές. Ένα απόγευμα σε μια πλατεία μπορεί να αξίζει περισσότερο από δέκα μουσεία. Ένας καφές χωρίς προορισμό γίνεται εμπειρία.
Δεν είναι ότι μειώνεται ο ενθουσιασμός. Απλώς ωριμάζει. Μαθαίνεις τα όριά σου. Ξέρεις τι σου ταιριάζει και τι όχι. Δεν θέλεις πια να επιστρέφεις εξαντλημένος από τις διακοπές. Θέλεις να επιστρέφεις πιο ήρεμος απ’ ό,τι έφυγες.
Επίσης, μεγαλώνοντας, το ταξίδι παύει να είναι φυγή. Δεν φεύγεις για να ξεφύγεις από τη ζωή σου, αλλά για να τη δεις αλλιώς. Να πάρεις απόσταση. Να επιστρέψεις με καθαρότερο μυαλό. Το ταξίδι γίνεται καθρέφτης, σου δείχνει ποιος είσαι στη συγκεκριμένη φάση της ζωής σου.
Και ίσως αυτό είναι το πιο όμορφο: συνειδητοποιείς ότι δεν υπάρχει «σωστός» τρόπος να ταξιδεύεις. Υπάρχει μόνο ο δικός σου, εδώ και τώρα. Και αυτός αλλάζει, όπως αλλάζεις κι εσύ.
Solo ταξίδι: ελευθερία ή μοναξιά;
Η ιδέα του solo ταξιδιού προκαλεί διαφορετικά συναισθήματα: ενθουσιασμό και φόβο. Από τη μία, η απόλυτη ελευθερία. Από την άλλη, η πιθανότητα της μοναξιάς. Και η αλήθεια είναι πως περιλαμβάνει και τα δύο.
Ταξιδεύοντας μόνος, δεν χρειάζεται να συμβιβαστείς. Ξυπνάς ό,τι ώρα θέλεις. Αλλάζεις σχέδια χωρίς εξηγήσεις. Ακολουθείς τη διάθεσή σου. Δεν προσαρμόζεσαι σε κανέναν. Αυτό από μόνο του είναι απελευθερωτικό.
Όμως, υπάρχουν στιγμές που η σιωπή βαραίνει. Που βλέπεις κάτι όμορφο και δεν έχεις σε ποιον να στραφείς αυθόρμητα. Που κάθεσαι σε ένα τραπέζι μόνος και οι σκέψεις γίνονται πιο έντονες. Εκεί εμφανίζεται η μοναξιά.
Και ίσως αυτός να είναι ο πραγματικός λόγος που το solo ταξίδι δεν είναι για όλους. Σε φέρνει αντιμέτωπο με τον εαυτό σου. Χωρίς οικεία πρόσωπα να γεμίσουν τα κενά. Μαθαίνεις αν αντέχεις την παρέα σου.
Πρόσφατα δόθηκε αυτή η εμπειρία και μάλιστα προσωπικά: ένα τριήμερο ταξίδι στην Τήνο, χωρίς παρέα, χωρίς κανένα γνωστό πρόσωπο εκεί. Η επικοινωνία περιορίστηκε σε τηλεφωνική επαφή με έναν μόνο άνθρωπο, και στην πραγματικότητα σε όλα τα υπόλοιπα ήταν μοναχικά. Σε κάθε βήμα, από το δωμάτιο μέχρι τις εξωτερικές περιοχές, νιώθεις τα συναισθήματα της μοναξιάς να φανερώνονται, την εσωτερική σιωπή, την αίσθηση ότι βρίσκεσαι μόνος σε έναν χώρο που δεν είναι δικός σου. Κάποιες στιγμές η μοναξιά ήταν έντονη, άλλες γλυκιά, σαν να έδωσε χώρο στη σκέψη και την αυτοπαρατήρηση.
Παράλληλα όμως, αυτή η μοναξιά έγινε ευκαιρία. Το νησί, με την ήρεμη ατμόσφαιρά του, τα σοκάκια, τη θάλασσα και την απλότητα της καθημερινότητας, βοήθησε να καθαρίσει το μυαλό. Ακόμα και η επίσκεψη στην Εκκλησία της Μεγαλόχαρης, με την ησυχία και την αίσθηση της βαθιάς γαλήνης, συνέβαλε στο να δεις τα πράγματα αλλιώς, να αναθεωρηθούν οι σκέψεις και να αφεθούν πίσω οι εντάσεις της καθημερινότητας.
Το solo ταξίδι δεν σου χαρίζει μόνο εμπειρίες. Σου χαρίζει αυτογνωσία. Σε μαθαίνει να εμπιστεύεσαι τις αποφάσεις σου και να ακούς τη φωνή σου. Να καταλαβαίνεις πότε χρειάζεσαι κόσμο και πότε ησυχία.
Στην Τήνο, η αίσθηση ότι είσαι μόνος αλλά ταυτόχρονα «συνοδευόμενος» από τον χώρο, τη φύση και τη σκέψη, σε κάνει να επιστρέψεις πιο ήρεμος, πιο καθαρός μέσα σου. Δεν είναι απαραίτητα καλύτερο ή χειρότερο από το να ταξιδεύεις με άλλους. Είναι απλώς διαφορετικό. Και όπως όλα στη ζωή, έρχεται την κατάλληλη στιγμή ή δεν έρχεται καθόλου.
Αλλά αν το δοκιμάσεις, δύσκολα μένεις ίδιος. Κάθε solo ταξίδι αφήνει ένα κομμάτι του εαυτού σου στον προορισμό και φέρνει πίσω κάτι νέο: μια ηρεμία, μια αναθεώρηση, μια προσωπική επαφή με τον κόσμο και με σένα τον ίδιο.
Και ίσως, τελικά, η μεγαλύτερη αξία ενός solo ταξιδιού δεν είναι η απόδραση από τα πάντα, αλλά η δυνατότητα να επιστρέψεις πιο ήρεμος, πιο σκεπτόμενος και πιο συνδεδεμένος με τον εαυτό σου.
Τα social media μάς έμαθαν να ταξιδεύουμε λάθος;
Κάποτε ταξιδεύαμε και κρατούσαμε φωτογραφίες για να θυμόμαστε. Τώρα ταξιδεύουμε για να τις ανεβάσουμε. Κάπου εκεί, κάτι άλλαξε.
Τα social media μάς έδωσαν έμπνευση. Μας έδειξαν μέρη που δεν γνωρίζαμε. Μας έκαναν να θέλουμε να φύγουμε, να εξερευνήσουμε, να δούμε τον κόσμο. Αλλά ταυτόχρονα, μας έβαλαν σε έναν αόρατο κόσμο – ανταγωνισμό.
Πόσες φορές δεν σταθήκαμε σε μια τοποθεσία περισσότερο για τη φωτογραφία παρά για την εμπειρία; Πόσες φορές δεν νιώσαμε ότι αν δεν ανέβηκε story, η στιγμή χάθηκε;
Το ταξίδι έγινε εικόνα. Έγινε μια παράσταση η αλλιώς μια απόδειξη. Και όταν κάτι γίνεται απόδειξη, παύει να είναι καθαρά δικό σου.
Το πρόβλημα δεν είναι τα social media. Είναι όταν ταξιδεύουμε (το πώς θα φανεί, όχι το πώς θα το ζήσουμε). Όταν διαλέγουμε προορισμούς επειδή «γράφουν καλά». Όταν πιεζόμαστε να έχουμε συνεχώς υλικό. Εδώ είναι το μεγάλο μας λάθος.
Μεγαλώνοντας, πολλοί αρχίζουμε να απομακρυνόμαστε από αυτό. Να ζούμε πρώτα και να μοιραζόμαστε – ίσως – μετά. Να κρατάμε στιγμές μόνο για εμάς. Να αφήνουμε το κινητό στην άκρη.
Ίσως τελικά το πιο πολυτελές ταξίδι σήμερα είναι αυτό που δεν χρειάζεται να αποδείξεις σε κανέναν.
Δεν χρειάζεσαι χρήματα για να ονειρεύεσαι ταξίδια
Υπάρχουν περίοδοι που δεν ταξιδεύεις. Όχι επειδή δεν θέλεις, αλλά επειδή δεν μπορείς. Και αυτό συχνά συνοδεύεται από ενοχές. Σαν να χάνεις κάτι. Σαν να μένεις πίσω. Όμως το ταξίδι δεν αρχίζει στο αεροδρόμιο, στο λιμάνι, η στο αυτοκίνητο. Αρχίζει στο μυαλό. Στην περιέργεια. Στην ανάγκη να δεις τον κόσμο αλλιώς.
Δεν χρειάζεσαι χρήματα για να ονειρεύεσαι. Να διαβάζεις. Να σχεδιάζεις. Να φαντάζεσαι. Να χτίζεις διαδρομές στο μυαλό σου. Πολλές φορές το όνειρο προηγείται της δυνατότητας. Και αυτό δεν είναι αδυναμία, είναι προετοιμασία. Το ταξίδι δεν είναι απλά ένας προορισμός. Είναι μια στάση ζωής. Είναι το πόσο ανοιχτός είσαι στο διαφορετικό. Στο πόσο πρόθυμος είσαι να αλλάξεις οπτική και να εμπιστευτείς κάτι άλλο,
Και ίσως κάποια από τα πιο σημαντικά «ταξίδια» να τα κάνεις σε περιόδους που δεν φεύγεις καθόλου. Όταν μαθαίνεις τον εαυτό σου. Όταν καταλαβαίνεις τι θέλεις πραγματικά. Όταν σταματάς να συγκρίνεσαι.
Γιατί στο τέλος, το ταξίδι δεν είναι πάντα θέμα προορισμού.